در این آئین کهن، کودکان و نوجوانان نقش اصلی را بر عهده داشتند.
آنها لحظاتی پیش از اذان مغرب، در ورودی مساجد یا ایوان خانهها جمع میشدند و چشم به راه صدای مؤذن میدوختند.
به محض اینکه مؤذن مسجد با صدای بلند نوید «آغیز آچیلدی» (افطار شد) را سر میداد، شور و شعف وصفناپذیری میان کودکان میپیچید.
آنها با شادی و هیجان، دواندوان به سمت خانههایشان حرکت میکردند و در طول مسیر با صدای رسا فریاد «آغیز آچیلدی بولدی» سر میدادند.
اینگونه بود که خبر وقت افطار نه تنها به خانوادههایشان، بلکه به همسایگان و اهالی دورتر نیز میرسید و فضای معنوی و صمیمی ماه رمضان را در سراسر روستا و منطقه ترکمننشین طنینانداز میکرد.
اگرچه امروزه رسانهها و فناوریهای نوین جایگزین بسیاری از این آیینهای اصیل شدهاند، اما هنوز هم در برخی نقاط ترکمن صحرا، مردم با حفظ این سنت زیبا، خاطرات شیرین گذشته را زنده نگه میدارند و به کودکان خود یادآور میشوند که چگونه «آغیز آچار» نمادی از همبستگی، شادی و معنویت در ماه میهمانی خدا بوده است.
دیدگاهتان را بنویسید